حوا

شعر زن شمال

به نام خدا

مقاله ایی تحت عنوان (حتی اگر فاشیسم هم باشی هیچی.) اعتراضی به جریانات کثیف که در حیطه ادبیات وجود دارد.

سلام

باور کنید این یک شعر اختصاصیه

من زميني نيستم/ پشت اين پنجره سيب را گاز مي زنم/آدمي مي شوم /هر صبح يک زميني /آدم نيستم/ مثل آدم مي نويسم/گفته اندحواي ديوانه/هم سيب دارم /هم گندم /خورجين هايم پر شده از سيب هاي ممنوعه/و خوشه خوشه هاي گندم نارس /مي ترسم/از کسي که کسي نيست/ و نميدانم طلبش را کي مي گيرد/می ترسم/جیب پس اندازم خالی است/و حوای دیوانه وقت ندارد/ساعت عقربه هایش را به رخم می کشد/زمین همیشه گرد نمی ماند/دروغ نگفتنم را ببخش...

(حوا )

- شعری از نسرين روشن ضمير

زنان رسو لان بي کتاب

گريخته از گور ها

کام بخشان نا کام

ونام اوران بي نام

دامانشان نقطه اوج فلک

امادست هايشان کوتاه

هر شب ستارگان

در چشما نشان

همايشي را ترتيب مي دهند

بالش هايشان شرجي

قلب هايشان افتابي

ستارگان شبند

براي آرامش

ولي هر قرني

يک فروغ جهان را

به تولدي ديگر نويد مي دهند

زنان پايدار تر ازمردان در عشق

مردان تنديس پايداري

خدا يان سنگي

روي زمين

خود مي دانند

که هيچ آدمي

بي هواي حوا

زنده نخواهد ماند

ویک شعر از روجا صداقتی

چقدر طاقت این دل کم است سارا جان

بیا به خانه ی ما سردم است سارا جان

هنوز قصه ی حوا و رنگ تند انار

و سیب دست من و آدم است سارا جان

اگر چه رانده شدم از بهشت می دانم

جهنمی ته این قلبم است سارا جان

کسی پس از تو به ما یک انار هم نفروخت

انار در سبد ما کم است سارا جان

و سالها که گذشتی و سالها که گذشت

گناه آخرمان یادم است سارا جان

و خواستم که صدایت کنم نفهمیدم

صدای ثانیه هایم بم است سارا جان

مرا به آدم آن روزهای بد نفروش

که این غزل غزل ماتم است سارا جان

و آخر همه ی عشق ها همین رنگ است

سکوت سرد( نمیخواهم) است سارا جان

دوباره آخر قصه دوباره فصل انار

چقدر قصه ی ما مبهم است سارا جان

و اینکه میشکند قلب سرخ حوا نیست

نه...باورت نشود آدم است سارا جان

نشستن من و او قصه ی کتابم نیست

نشستنی که به پای هم است سارا جان

و باز قصه ی آدم تمام شد و شکست

چقدر طاقت حوا کم است سارا جان

+ نوشته شده در دوشنبه چهاردهم فروردین 1385ساعت 17:49 توسط سیده گلناز فندرسکی آیتی |