به نام خدا

  گناه حوا برگشتن بود !

 خانم هاي شمالي كه دوست دارند شعر هاشون در حوا باشه شعر هاشون رو براي حوا ميل كنند

 حتي اگر يك بار ثبت شده باشه...

  سلام !

 ...از دستهايم  مي رو ييدم

  ديوار

  آوار اگرمي شد ...

                         "ید الله رویائی"

  شعري از خودم

  قد و قواره ام را گرفته ام

  وجب به وجب

           بگو ييد

             چند وجب بكنند 

                   بيشتر

                   با دست ،هايم 

                     كه سرد نمي شوند

                     اين سردخانه را هديه كنيد

   سردنمي شود اين دست، ها

       خونتان را سياه نكنيد

              سپيد نمي شوم

                    نمي نويسم 

                      نمي خوانم

 اين شعر هاي سياه را اصلا" نمي نويسم

 نه ،مي نويسم

 سياه ،سپيد

     من رنگ را مي شناسم

         نقاش خوبي دارم

          سپيد نمي نويسد

                 نمي خواند

                  شعر نمي شود

 هر شب روز را گاز مي زند زرد يا سرخ

            پهن مي كند روي اين بند ها

                    كلمه روي كلمه

                     گيره مي زنم

                      سپيد نمي شود

                           نمي شوم !

راستي

 ديروز را به حساب من گذاشتند

 كه چشمتان را سپيد پر كردم

 سياه ننوشتم!

 هر سال يك وجب

 قد وقواره ام را گرفته 

         حسابم را پاك كنيد 

                اين دست ،ها

                   سرد مي شوند

                        "سيده گلناز فندرسكي آيتي"

    شعري از" مهناز يوسفي"

 اشتیاقی تلخ...

چنین مضمونی رعایتم میکند

دردی نداشتم که تاوانش

اینطور

بی اعتبارم کند

اگر با تنهاییم به خیابان نمی آمدم

خیابان و آدمهاش

            تنها میشدند

اگر جای لبم روی لب فنجان

             قهوه را اینگونه سنگ

                   اینگونه تلخ

               به وجد نمی آورد،

      چند سالگیم از تکرار دانه های شکر

                                    نمی ترسید.

چندسالگیم آخرین پله است

      از پلکانهای عمودی

که پشت در جاماندو

با آن خطوط استقلال یافته روی پیشانی

هرگز به داخل نرسید.

               خطوط  انسان را

           و شاید هم گاهی خدا را

            تعریف می کنند.

 بهتر بود گمان کنم

آنوقت خواب آلودگی بزرگ میشد

پا به پای من....

چند شنبه های ندیده را

به گردش می رفتیم

دست به دست من...

....نه دست خودم نیست!

آشکارا نفس میکشم

یواشکی زنده ام.

 ترانه اي از" الهام جباري"

 ريتم اين ترانه از جنس صداته

 من چشام ممتد اون ريل نگاته

 اخم ابرا بد جوري تو همه امشب

 واسه رفتنت كه تنها اشتباته

 آتيش ترانه از تو گر مي گيره

 آره آهنگ صدات يادم نمي ره

 رنگ بوم پريده از وقتي تو رفتي

 طرح پاييزتوي نقاشي اسيره

 پنجره با بغض خيسش رو ديوارِ

 يادگاريتم شبا با من بيداره ِ

 آسمون با هق هق صاعقه هر شب

 بغض چشماشورو خواب شهر مي باره

 كلاغه خيره به پاهاي تو مرده

 انگاري كفشاي تو دلش رو برده

 اما نه ،موقع رفتنش از اينجا

 قدماتو توي كوچه مي شمرده

 بيا كه دلواپسيم با تو تمومه

 ديدن دوباره ي تو رو به رومه

 طرح پاييزي روزاي جدايي

 مي گه تصويراي تازه پيش رومه

 من از مرگ باز گشته ام تا زنده بمانم ،

 ...بگذار صدايم را از زخمي شعله ور كنم

 كه زبانه ميكشد...

                        "محمود  درويش"

  به اميد تولدي ديگر 

  تا بعد

   اگر بعدي بود ...